മഴ

മേഘത്തിൻ ചേലയഴിഞ്ഞ്
മഴനൂലുകളുതിർന്നു താഴേക്ക്.....

പൂരി

ആത്മഗതം : 'പൂരി'
രചന : വിനയൻ.
*************************
രാവിലെ ഒന്നും കഴിച്ചില്ല പണിതിരക്കിൽ മറന്നുപോയതാണ് ഇപ്പോൾ സമയം ആറ് മണിയായി ഇനിയും കഴിച്ചില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ചെന്നൈയിൽ എത്തിയിട്ടേ വല്ലതും കഴിക്കാൻ പറ്റൂ. ഒരു ഇന്റർവ്യൂവിന് വേണ്ടിയാണ് ഈ ചെന്നൈ യാത്ര. ബസ് ഏഴുമണിക്കേ പുറപ്പെടൂ എന്നാൽ എന്തെങ്കിലും ലൈറ്റ് ആയിട്ട് കഴിക്കാന് വിചാരിച്ചു ബസിൽ നിന്നുമിറങ്ങി സ്റ്റാൻഡിലൂടെ നടന്നു ആദ്യം കണ്ട ലഘു-ഭക്ഷണശാലയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ കറുത്തിരുണ്ട അഞ്ച് അടി പൊക്കവും നാല് അടി നീളവുമുള്ള ഒരു കാട്ടുമാക്കാൻ കൈയിലും നെഞ്ചിലുമായി മസാല ദോശയും , നെയ്യ്റോസ്റ്റുമെല്ലാം താങ്ങി പിടിച്ചു വരുന്നു ഇനിയവിടെ നിന്ന് കഴിച്ചാൽ അവന്‍റെ നെഞ്ചത്തെ പൂടയെല്ലാം എന്‍റെ വയറ്റതാകും. 
അതുകൊണ്ട്.... 

തൊട്ടടുത്ത പട്ടന്മാരുടെ വെജിറ്റെറിയൻ കടയിലേക്ക് കയറി പൂരി മസാല വാങ്ങിച്ചു. ആഹാാ പൂരിക്ക് നല്ല മയം.....
നല്ല പരുവം.....
 ആഹാ എന്താ രുചി.......
സ്വയം പറഞ്ഞു 'ഭല്ലേബേഷ്' എന്നിട്ട് കഴിച്ചു തുടങ്ങി..... 
രുചി കൂടി കൂടി വന്നു നല്ല ഉപ്പും..... 
പ്ലേറ്റിലിരുന്നത് കഴിച്ചു തീർത്തിട്ടു ഒരു പൂരി കൂടി പറയാൻ തിരിഞ്ഞപ്പോളാണ് ഉപ്പിന്‍റെ കഥയറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്..... 

:( കോഴിക്കോട്ടുകാര് ഹൽവാ ഉണ്ടാകുന്നത് പോലെ ഒരു അണ്ണാച്ചി അവന്‍റെ ശരീരത്തിലെ വിയർപ്പും കഴുത്തിലെയും , കക്ഷത്തിലെയും അഴുക്കെല്ലാം ഉരുട്ടിയെടുത്ത് പൂരിയ്ക്കുള്ള മാവ് കുഴച്ചെടുക്കുന്നു....  വായിലിരിക്കുന്ന പൂരി ഇറക്കണോ അതോ തുപ്പികളയണോ..... ??? :-o
തുപ്പിയാൽ പാവം സപ്ലൈർ ചെക്കന്‍റെ കൈയ്ക്ക് പണിയാകുമല്ലോ എന്ന് കരുതിയിട്ടു മാത്രം മനസ്സിലാ മനസ്സോടെ വായിൽ കിടന്നരഞ്ഞ പൂരി വിഴുങ്ങിയിട്ട് ഗ്ലാസിലെ വെള്ളം മുഴുവൻ കുടിച്ചു തീർത്തു അവിടെന്നു ചാടിയോടി ബസ്സിൽ വന്നിരുന്നു......

അന്നൊരു ശപഥം ചെയ്തു ഇനിയൊരിക്കലും പൂരി ഹോട്ടലിൽ നിന്നും കഴിക്കില്ലാന്ന്.....

മൗനമാകുന്ന വേരുകൾ തേടി

പിറന്നുവീണത്‌ കരഞ്ഞുകൊണ്ടെങ്കിലും

ചുടു ചുംബനത്തിലേക്കായിരുന്നു...

മൗനമെന്തെന്നറിയാൻ ആശിച്ച്

ജീവിതം മുഴുവനലഞ്ഞു...

ഒടുവിലത്തെ നിമിഷത്തിൽ

മൗനമാകുന്ന വേരുകൾ തേടി...

'ഞാൻ' മണ്ണിനെ പുൽകി........

അന്നക്കുട്ടിയുടെ പ്രേമലേഖനം

അന്നക്കുട്ടിയുടെ പ്രേമലേഖനം
രചന : വിനയൻ
*********************
പാവാടാ പ്രായത്തിൽ എട്ടിൽ പഠിക്കുന്ന എട്ടും പൊട്ടും തിരിയാത്ത അന്നക്കുട്ടിയിൽ മൊട്ടിട്ട പ്രണയം അവളോടൊപ്പം വളരുകയായിരുന്നു. ആ പൊടിമീശക്കാരനോടുള്ള ആരാധന അവളിൽ ഒരു തരം ഭ്രാന്തായി. അന്നക്കുട്ടി എന്നും സ്കൂളിൽ പോകുന്നത് മാത്യൂസിന്റെ ചെറ്റകുടിലിനു മുന്നിലൂടെയാണ്‌. രാവിലെയും വൈകിട്ടും അവളവന്റെ കുടിലിനു മുന്നിൽ ഏറെ നേരം അവനവളെയൊന്നു നോക്കുന്നതും കാത്ത് നിൽക്കുമായിരുന്നു. മണിക്കൂറുകളോളം കാത്ത് നിന്ന് ഒടുവിലവളുടെ കാലിൽ നീര് വരുമ്പോൾ അവൾ പോകും........

വർഷങ്ങൾ കടന്നു പോയി......

അന്നക്കുട്ടി പ്രീഡിഗ്രിക്ക് ചേർന്നു പക്ഷെ 4 വർഷത്തോളം അവളുടെ ഉള്ളിൽ മാത്യൂസിനോട് തോന്നിയ പ്രണയം മാത്രം അവൾ കൈവിട്ടില്ല.... എങ്ങനെയും മാത്യൂസിനോട് അവളുടെ പ്രേമാസക്തി വെളിപ്പെടുത്തണം അവളെഴുതി അവനായി ഒരു പ്രേമലേഖനം..... പിന്നീട് അന്ന മാത്യൂസിന് പിന്നാലെ ഓടി... പള്ളിയിൽ , കവലയിൽ , വീട്ടിൽ , വായനശാലയിൽ.......

മാത്യൂസ് അവനറിയുമായിരുന്നു അന്നക്കുട്ടിക്ക് തന്നോടുള്ള പ്രണയം.....പാവപ്പെട്ട കർഷകന്റെ മകൻ ആയതുകൊണ്ടും പണം കൈയിൽ ഇല്ലാതിരുന്നതു കൊണ്ടും അവൻ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് അന്നയെ ഒഴിവാക്കുകയായിരുന്നു. അന്നയും തീരെ പാവപ്പെട്ട കുടുംബത്തിൽ നിന്നുമായിരുന്നു....
ഒടുവിൽ മാത്യൂസ് സിവിൽ സർവീസിൽ ഒന്നാം റാങ്ക് നേടി പാസായി.... ആ ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നും ആദ്യത്തെ ഒന്നാം റാങ്ക്കാരൻ..... മാത്യൂസിന് വകയിലെ ബന്ധത്തിൽ നിന്നും സ്വിസ്സർലാൻഡിൽ നിന്നും ഒരു നേഴ്സിന്റെ കല്യാണാലോചന വരികയും അവളെ പെണ്ണ് കാണാൻ പോകുന്ന വഴിയിലും പ്രേമലേഖനവുമായി അന്നക്കുട്ടി പുറകിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു........

പെണ്ണുകണ്ട് മടങ്ങി വന്ന മാത്യൂസിന് കൊടുക്കാൻ കൈയിൽ പ്രേമലേഖനവുമായി അന്നക്കുട്ടി പാടവരമ്പത്ത് കാത്ത്നിന്നു..... പക്ഷെ കൊടുക്കാനുള്ള ധൈര്യവും സാഹചര്യവും ഉണ്ടായില്ല..... അന്നാണ് അന്നക്കുട്ടി അറിഞ്ഞത് അവളുടെ എല്ലാമെല്ലാമായ മാത്യൂസ് പെണ്ണ്കാണാൻ പോയ വിവരം..... അവൾ തളർന്നില്ല എങ്ങനെയും തന്റെ ഇഷ്ട്ടം മാത്യൂസിനെ അറിയിക്കണം.... 
പക്ഷെ , 
വൈകിപോയി കുടുംബത്തെ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്യൂസ് സ്വയം ബലിയാട് ആകുകയായിരുന്നു.....
മാത്യൂസ് കല്യാണത്തിനു മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ ആണെങ്കിലും സമ്മതം മൂളി......
അതിൽ മനം നൊന്തു അന്നക്കുട്ടി വീട്ടിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങാതെയായി.....

ഒരുദിവസം ,
അന്നക്കുട്ടി വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ അതുവഴി വന്ന മാത്യൂസ് അന്നക്കുട്ടിയുടെ വീട്ടിലേക്കു കയറിവന്നു. അന്നക്കുട്ടിയെ കെട്ടിപിടിച്ച് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.... എനിക്ക് നിന്നെ ഒരുപാട് ഒരുപാട് ഇഷ്ട്ടമായിരുന്നു അന്നക്കുട്ടി....
നീയെന്റെ പുറകിൽ ഇത്ര വർഷം നടന്നിട്ടും ഞാൻ അറിയാത്ത ഭാവം നടിച്ചതാണ്..... അവരിവരും ഗാഡമായി കെട്ടിപുണർന്നു പരിസരം മറന്നു.......
ഒടുവിൽ മാത്യൂസ് പിടിവിട്ടു പറഞ്ഞു..... 
കഷ്ട്ടപ്പാടു കൊണ്ട് മാത്രമാണ് അന്നക്കുട്ടി ഇഷ്ട്ടമില്ലാത്ത ഈ കല്യാണത്തിന് ഞാൻ സമ്മതം മൂളിയത്......
കുറച്ചു കാലം കഴിഞ്ഞു ഞാൻ വരും.. നീ ആരെയും കെട്ടണ്ട എനിക്ക് വേണം നിന്നെ.... നിന്നെ ഞാൻ പൊന്നു പോലെ നോക്കിക്കൊള്ളാം... പക്ഷെ നാട്ടുകാരറിഞ്ഞു നിന്നെ കല്യാണം കഴിക്കാൻ മാത്രം പറ്റില്ല എന്ന് മാത്രം....
ഇത് കൂടി കേട്ടപ്പോൾ....
അന്നയ്ക്ക് പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല എട്ടിൽ മൊട്ടിട്ട പ്രണയത്തിൽ പുതുനാമ്പ് കിളിർത്ത സന്തോഷത്തിൽ അന്നക്കുട്ടി മാത്യൂസിന്റെ അധരങ്ങളിൽ ചുടുചുംബനം നൽകി.....
ഒരു ദീർഘ-ചുംബനം.....
പിന്നെ ,
മാത്യൂസ് അവിടെന്നും പോയി........

പിന്നെയും പത്ത് വർഷങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞു പോയി......

മാത്യൂസ് തിരിച്ചു വന്നു.....
ഇന്ന് മാത്യൂസിന് കാറുണ്ട് , ബംഗ്ലാവുണ്ട് , എസ്റ്റേറ്റ് ഉണ്ട് , പരിചാരകരുണ്ട് , നാട്ടിലെ പ്രമാണിയുമായി.......
അന്നക്കുട്ടി മാത്യൂസ് തിരിച്ചു വരുന്നതും കാത്തു അവളുടെ യൗവനം നശിപ്പിച്ചു കെട്ടാതെ അവനോടുള്ള പ്രണയത്തിൽ തന്നെ ജീവിക്കുന്നു........ 
മാത്യൂസ് അന്നക്കുട്ടിയെ കണ്ടു......
അന്നക്കുട്ടിയുടെ കണ്ണിൽ പഴയ എട്ടും പൊട്ടും തിരിയാത്ത നാണക്കാരിയുടെ പ്രണയം വീണ്ടും കണ്ണിൽ പൂത്തുവിടർന്നു...
പക്ഷെ മാത്യൂസ് ആളാകെ മാറിയിരുന്നു....
മാത്യൂസ് കുറച്ചു ക്യാഷ് അന്നയുടെ അപ്പന്കൊടുത്ത് അവരുടെ വീടും സ്ഥലവും സ്വന്തമാക്കി.....
അന്നക്കുട്ടിയോടു ഒരു വാക്കും മിണ്ടാതെ കാറിൽ പോയപ്പോൾ....
പുറകിലോടി അന്നക്കുട്ടി ഇടവഴിയിലൂടെ ഓടി കാറിനു മുന്നിൽ കിതച്ചുകൊണ്ട് നിന്നു......

കാറിൽ നിന്നുമിറങ്ങിയ മാത്യൂസ്...
ചാകാൻ നിനക്കൊന്നും വേറെ വണ്ടി കിട്ടിയില്ലേടി പു***** മോളെ എന്ന് പറഞ്ഞു പോകുമ്പോഴും.....
അന്നകുട്ടിയുടെ കൈയിൽ ആ പഴയ പ്രേമലേഖനം ഭദ്രമായിരുന്നു......
കണ്ണീരിൽ കുതിർന്ന അന്നക്കുട്ടി പിന്നീട് ഒരിക്കലും മാത്യൂസിനെ കണ്ടില്ല.......
അന്നത്തെ രാതിയിൽ അവളുടെ ജീവൻ ഒരു തീവണ്ടിക്കു മുന്നില് അടിയറവ് വെച്ചവൾ വിടപറഞ്ഞു......
പരിശുദ്ധ പ്രണയത്തിന്റെ ഓർമയ്ക്കായി ആരും കാണാത്ത ആ പ്രേമലേഖനം ഇന്നും അന്നക്കുട്ടിയുടെ വീട്ടുമുറ്റത്തെ പറമ്പിൽ എവിടെയോ ഭദ്രമായി കുഴി കുത്തി മൂടിയിരിക്കുകയാണ്.....

വീണ്ടും ഒരു മാമ്പഴകാലം

'ഞാൻ'
എന്നും ആ വഴിയേ പോകാറുണ്ട്......
ഇടവഴികളിലൂടെ നടന്നു നടന്നു പൊതു നിരത്തിലെത്തും......
100 Feet റോഡ്‌ നടപ്പാതയുടെ ഇരുവശങ്ങളിലായി ചുവന്ന വാകപ്പൂമരങ്ങൾ പൂത്തുലഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു.....

'ഞാൻ'
എന്നോട് സ്വയം പറയും.....
എന്‍റെ ഹൃദയത്തിലെ പ്രണയവല്ലരികളിൽ പൂത്തുലഞ്ഞ വാകപ്പൂക്കൾക്ക്..... 
ചുവന്ന നിറം സമ്മാനിച്ചത്‌ എന്‍റെ ഹൃദയത്തിലെ രക്തമായിരുന്നുവെന്ന്....
വാകപ്പൂക്കൾ കൊഴിഞ്ഞു നിറഞ്ഞ് കിടന്ന നടപ്പാതയിലൂടെ കടന്നു പോകുമ്പോൾ....
ഒരു കുഞ്ഞിന്‍റെ കരച്ചിൽ കാതുകളിൽ ഒഴികിവരുന്നു....

'ഞാൻ' 
വെറുതെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടത്....
നല്ല ഓമനത്തമുള്ള വെളുത്ത് സുന്ദരനായ ഒരു ആൺകുട്ടി..... 
കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഏങ്ങി ഓടി വരുന്നു. എന്തോ പ്രശ്നം ഉണ്ട് ഇനി ഏതേലും വീട്ടിൽ നിന്നും ഓടി പോന്നതാണോ ?
വലിയ വീട്ടിലെ കുട്ടിയാണെന്ന് തോന്നുന്നു ?
വഴി തെറ്റിപോയതാണോ ?
എന്തേലും അപകടം സംഭവിച്ചതാണോ ?

'ഞാൻ'
അവനെ പിടിച്ചു നിറുത്തി.......
അവന്‍റെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണീർമഴ തോരുന്ന ലക്ഷണമില്ല....
അവന്‍റെ കവിളുകൾ തടിച്ചു ചുവന്നു കിടന്നിരുന്നു....
ഉച്ചന്‍റെ ചൂടേറ്റു ചുട്ടുപഴുത്ത റോഡിലൂടെ പാദരക്ഷകൾ ഇല്ലാതെ ഓടിയത് കൊണ്ടാവാം, അവന്‍റെ കുഞ്ഞിളം കാലുകൾ പൊള്ളി ചുവന്നിരുന്നു.....

'ഞാൻ'
അവനെ എടുത്തു എന്‍റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് വട്ടം പിടിച്ചു......
അവനെയൊന്ന് സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു......
തൊട്ടടുത്ത കടയിൽ നിന്നും കുറച്ചു വെള്ളം മേടിച്ചു അവന്‍റെ കാലുകൾ കഴുകി......
അവന് ഒരു ഡയറി മിൽക്ക് ചോക്ലേറ്റ് വാങ്ങി കൊടുത്തു........
അവനതൊക്കെ വലിച്ചെറിഞ്ഞു......
കൈ വിദൂരതയിലേക്ക് ചൂണ്ടി കാണിച്ച് അപ്പൂപ്പ അമ്മൂമ്മ വീട്ടില് പോണം......

'ഞാൻ' 
അവനെ വീണ്ടും സമാധാനിപ്പിച്ചു.....
അവന് വീണ്ടും ചോക്ലേറ്റ് വാങ്ങി കൊടുത്ത് അവനിൽ നിന്നും കാര്യം മനസിലാക്കാൻ ഒരു ശ്രമം.....

ഞാൻ : മോന് അപ്പൂപ്പയുടെ വീടറിയാമോ ?
[അവൻ കൈ ചൂണ്ടി കാണിക്കുന്നു......അവനറിയില്ല.....മൂന്നു വയസ്സുകാരന്....എന്തറിയാം........]

ഞാൻ : മോനിപ്പോൾ എവിടെന്നാ വന്നത്......
[അവൻ പിന്നെയും ചോക്ലേറ്റ് വലിച്ചെറിഞ്ഞു കരയാൻ തുടങ്ങി......അമ്മ...അമ്മ.....അമ്മ.......]

ഞാൻ : മോന് അമ്മയുടെ അടുത്ത് പോകണോ?

മോൻ : അച്ഛൻ അമ്മയെ കൊല്ലും....അപ്പൂപ്പ അമ്മൂമ്മ...പോണം.....
[അവൻ വീണ്ടും കരയാൻ തുടങ്ങി]

ഞാൻ : മോനിപ്പോൾ എവിടെന്നാ വന്നത് ??
[ഭാഗ്യം എന്തായാലും ഇത്തവണ അവൻ കൈ ചൂണ്ടിയത്....അവൻ ഓടി വന്ന വഴിയിലേക്കാണ് ....]

'ഞാൻ'
അവനെയും എടുത്ത് അവൻ വന്ന വഴിയെ പോയി.......
പാവം കുഞ്ഞ് ഏകദേശം 2 കിലോമീറ്ററോളം കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഓടി വന്നിരിക്കുന്നു.....
ഒന്ന് രണ്ടു സ്ത്രീകൾ  അവിടെ കൂടി നിൽക്കുന്നുണ്ട്.......

'ഞാൻ'
അവനെയും കൊണ്ട് അവിടെ വരെ ഒന്നെത്തി നോക്കാന്ന് വിചാരിച്ചു അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്നു......
അവൻ കരയാൻ തുടങ്ങി അച്ഛൻ തല്ലും... അച്ഛൻ തല്ലും......അമ്മയെ കൊല്ലും.....
അവന്‍റെ ഹൃദയമിടിപ്പ്‌ എന്‍റെ നെഞ്ചിലും തട്ടുന്നത് ഞാനറിയുന്നു......
അവിടെ നിന്നവരിൽ ഒരു സ്ത്രീ മോനെ നീ കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ട് പോയി.......
അവന്‍റെ അപ്പൂപ്പനെയും അമ്മാവനെയും വിളിച്ചോണ്ട് വാ..... 
ഇല്ലെങ്കിൽ ആ മഹാപാപി അവളെ കൊല്ലും....
ഈ കുഞ്ഞിനേയും ആ ദുഷ്ട്ടൻ കാലു കൊണ്ട് തൊഴിച്ചു തൂക്കിയെറിഞ്ഞു.....
കുഞ്ഞിന് ഒന്നും പറ്റിയില്ലല്ലോ... ???
ഞാൻ ഓടി വരുന്നതിനു മുന്നേ, കുഞ്ഞു കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഓടിപ്പോയി.....

ഞാൻ : ഇവനെ വഴിയിൽ കണ്ടപ്പോൾ എന്തോ പന്തികേട് തോന്നി എടുത്തതാ.......
എന്താ പ്രശ്നം ഇവിടെ ?

സ്ത്രീ : ഒന്നും പറയണ്ടാ മോനേ.. 
ഇവന്‍റെ അമ്മ പാവം രാവിലെ വീട്ടുജോലി എല്ലാം ചെയ്തു വെച്ചു....
കുഞ്ഞിനെ അവരുടെ തറവാട്ടിൽ കൊണ്ട് പോയി ആക്കി.. അവള് യോഗ പഠിപ്പിക്കാൻ പോകും.......
അതിനു ശേഷം തയ്യലിനും പോകും.....വീട്ടിൽ  വന്നാലും തൈച്ചു പണമുണ്ടാക്കും.....നല്ല തങ്കപ്പെട്ട സ്വഭാവം....

ഞാൻ : എന്നിട്ട് ? എന്താ പ്രശ്നം ?

സ്ത്രീ : ഇവന്‍റെ  തന്ത ഒരു സംശയരോഗിയും മദ്യപാനിയും ആണ്......അവളെ എന്നും തല്ലി കൊല്ലും......ഒരു ദിവസം  രാത്രി തല അടിച്ചു പൊളിച്ചു ചോരയും ഒലിച്ചു വന്ന അവൾക്ക് ഞാൻ അഭയം കൊടുത്തു അതിനു ശേഷം അവൾ പുറത്തേക്ക് ഓടി പോകാതിരിക്കാൻ... ആ ദുഷ്ട്ൻ അവളുടെ ഉടുതുണി വലിച്ചു കീറികളഞ്ഞാണ് തല്ലുന്നത്....ഇപ്പോൾ ഇത് കൂടുതലാണ്....... ഇന്ന് രാവിലെ മുതൽ തല്ലുകയാ....കുഞ്ഞിനേയും ഒരുപാട് തല്ലി..... ആ മനുഷ്യന് വട്ടാണ്..... 

ഞാൻ : ഇവന്‍റെ തറവാട് എവിടെയാണ് ?

'ഞാൻ'
അവനെയും കൊണ്ട് പോയി.....
ആ സ്ത്രീ പറഞ്ഞു തന്ന വഴിയിലൂടെ അവന്‍റെ തറവാട്ടിലേക്ക്....
പുറകിൽ നിന്നും അമ്മയുടെ നിലവിളിയും അയാളുടെ പുലഭ്യവും കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.....
അവൻ കരച്ചിൽ നിറുത്തുന്നുമില്ല.......

'ഞാൻ'
അവനെയും കൊണ്ട് തറവാട്ടിലെത്തി.....
അവനെ താഴെ നിറുത്തിയതും......
അവനോടി മുൻവശത്തെ മാവിന്‍റെ മുകളിലേക്ക് വലിഞ്ഞുകയറി........
അവനെ ഞാൻ കണ്ടില്ല........
മൂന്ന് വയസ്സുകാരൻ ഇത്രയും ഉയരത്തിൽ കേറുമോ ?

'ഞാൻ'
അവനെ താഴോട്ട് ഇറങ്ങാൻ കെഞ്ചി വിളിച്ചു.....
അവനെങ്ങാനും താഴെ വീഴുമോ ?
അവൻ ഓരോ കമ്പുകളിലൂടെ കേറി കേറി ഇലകൾക്കിടയിലെവിടെയോ ഒളിച്ചു......

അമ്മൂമ്മ : എടാ വിനൂ......

ഞാൻ : എന്തോ ?

അമ്മൂമ്മ : നീയവിടെ മാവിന്‍റെ  ചോട്ടിൽ നിന്നും എന്താ മുകളിലോട്ടു നോക്കുന്നത് ?

ഞാൻ : അത്...അത്......

അമ്മൂമ്മ : എടാ വിനൂ...... അവള് നാളെ വരും...... എല്ലാ മാങ്ങയും പൊട്ടിച്ചോണ്ട് പോകാൻ......

ഞാൻ : ആര് റീനാന്റിയോ ?

അമ്മൂമ്മ :  അതെ , അവള് മുഴുവനും കൊണ്ട് പോകും.... 
അമ്മയ്ക്ക് ഒന്നും തരില്ല...... 
മോൻ പൊട്ടിച്ചു തന്നാൽ.......
2 കുപ്പി മാങ്ങാച്ചാർ അമ്മയിട്ട് തരാം നീ മമ്മിക്കു കൊണ്ട് പോയി കൊടുക്ക്‌.....

ഞാൻ : അതിനു എനിക്ക് മരം കേറാൻ അറിയില്ലല്ലോ ?

അമ്മൂമ്മ : നിനക്കോ മരം കേറാൻ അറിയില്ലെന്നോ ? ഈ വീട്ടില് ഏറ്റവും നന്നായിട്ട് മരം കേറുന്നത് നിന്‍റെ അമ്മയും അമ്മാവനും ആയിരുന്നു.... അതിനു ശേഷം അവരെക്കാൾ നന്നായിട്ട് കേറിയത്‌ നീയാ.......അപ്പൂപ്പൻ തല്ലാൻ ഓടിച്ചിടുമ്പോൾ നീ അടികൊള്ളാതിരിക്കാൻ ഓടികേറുന്നതിവിടെയാ..... നിന്‍റെ അപ്പൂപ്പനും മാങ്ങ ഇഷ്ട്ടമായിരുന്നു.....അതാ അങ്ങേരു മരിച്ചു 23 കൊല്ലമായിട്ടും ഞാനിതു വെട്ടാത്തത്.....ഇപ്പോൾ എല്ലാവർക്കും ഭാഗം കൊടുത്ത് പോയില്ലേ...എന്‍റെ കണ്ണടയും വരെ ഞാനീ മരം വെട്ടാൻ സമ്മതിക്കില്ല.....
.
'ഞാൻ'
പറിച്ചു തരാം......
അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ എത്ര മാങ്ങയാ വേണ്ടത്....
പഴുത്തതും പറിച്ചു തരാം..... 
ഇലകൾക്കിടയിൽ മറഞ്ഞവനെയും 'ഞാൻ' ഒന്നു കണ്ടുപിടിക്കട്ടേ......


ശുഭം......

പൈങ്കിളികൾ......

ഫേസ്ബുക്ക്‌ കഴുകന്മാരുടെ...
പഞ്ചാര വാക്കുകളിൽ മയങ്ങി......
മുത്തമിട്ട്‌ കൊക്കുരുമി.....
മായാ മഴയുടെ കുളിരിൽ....
ഒഴുകിയൊലിച്ചു വരുന്ന സ്വപ്ന സ്ഖലനത്തിൽ....
മുങ്ങി ചാകുന്ന പൈങ്കിളികൾ......

ഒരു രാത്രി കൂടി....

പ്രണയിച്ചു കൊതി തീരാത്ത.... ഈ പകലിനെ കടം വാങ്ങി.....'ഞാൻ' കാത്തിരിക്കാം...ഒരു രാത്രി കൂടി....

വിരലടയാളം

വിരലൊന്നുണ്ടെങ്കിലും
വീരനല്ലെങ്കിലും 
വിരശല്യം നന്നായുണ്ട്‌..........

വിനാശകാലെ വിപരീത ബുദ്ധിയിൽ
വിനയം നടിച്ച് പുരയിൽ
വിള്ളൽ വീഴ്ത്തിയവൻ........

വിത്ത് ഗുണം പത്തിനെ എടുത്തു
വിത്ത് വിതച്ചവൻ  
വിണ്ണിലും മണ്ണിലും സ്വന്തം
വിരൽ പതിയണമെന്ന് ആശിച്ചവൻ
വീണ്ടുമൊരു അടയാളം മാത്രമായി......

വിരലടയാളം.....

ഈ 'മഴ' തന്നെ.....

'മഴ' അവളുടെ ജീവനായിരുന്നു.....

ആ ജീവനെ എന്നിലേക്ക് ആവാഹിക്കാൻ....

'മഴ' നനഞ്ഞ 'ഞാൻ' മണ്ടനെന്നു മനസ്സിലായത്...

പനി പിടിച്ചപ്പോൾ മാത്രം.....

പ്രണയത്തേക്കാൾ മൂല്യമായ സ്നേഹം...

അമ്മ മനസ്സിനാണെന്ന് മനസിലാക്കി തന്നതും ഈ 'മഴ' തന്നെ.....

പെയ്തൊഴിഞ്ഞ മഴയിൽ

ഇന്നലകളിൽ പെയ്തൊഴിഞ്ഞ മഴയിൽ.......

കുതിർന്ന എന്‍റെ പുഞ്ചിരികളെ.......

ഉണക്കാനിട്ടിരിക്കുകയാണ്.......

ഇന്നിന്‍റെ വേനലിൽ.......